vzw guatebelga

3 maart 2012: namiddagseminarie rond Maya spiritualiteit en mijnbouw

admin — Thu, 16 Feb 2012 18:11:53 +0000

Meer informatie: maya spirit (dit is de begeleidende nota voor de deelnemers aan het seminarie)

Serge Berten herdenking: toespraak Raf Allaert

admin — Thu, 16 Feb 2012 18:03:56 +0000

Toen Serge, nu dertig jaar geleden, ontvoerd werd, hield de zo genoemde ‘ Koude Oorlog ‘ de wereld in een wurggreep. Het was een sluimerende oorlog tussen twee grootmachten die weliswaar in volle hevigheid werd uitgevochten in de periferie van de twee grote protagonisten: enerzijds de Verenigde Staten, symbool voor een vrij Westen en anderzijds de Sovjet Unie, symbool voor een totalitair imperium van het kwaad. Het was een oorlog tussen twee ideologische en economische systemen: kapitalisme en communisme . Guatemala behoorde tot de meest geviseerde oorlogslanden in de periferie van de Verenigde Staten. Het was, zoals toenmalig president Ronald Reagan, zo plastisch verwoordde: de navel in de ‘ tere onderbuik ‘ van de VS.

In de context van die Koude Oorlog moeten wij het volgende citaat situeren.

Citaat uit: “ Leo Tindemans. De Memoires. Gedreven door een overtuiging. “

“ Als voorzitter van de Europese Volkspartij werd ik voortdurend ondervraagd over de gebeurtenissen in bepaalde Centraal-Amerikaanse landen.

Overal heerste er grootse verwarring. In de katholieke kerk verspreidden voorstanders van een sociale, marxistische revolutie hun opvattingen onder de naam “ bevrijdingstheologie “. Zij zochten overigens ook toenadering tot degenen die hun heil meenden te vinden in een leninistisch geïnspireerd gewapend verzet.

Een bekende naam uit christendemocratische kringen in El Salvador, Ruben Zamora, was overgestapt naar die “ bevrijders “. Ik had met hem een lang gesprek gevoerd en ontdekte tot mijn grote verbazing geen bloeddorstige guerrillero. Hij was echter een eerder zachte, wellicht wat romantische en idealistische wereldverbeteraar, een gedroomde prooi voor de leninisten.

(…) Ondertussen stond ik bloot aan loense aanvallen van nieuwlichters in Vlaanderen die christendemocraten in Latijns-Amerika, vooral Napoleon Duarte ( staatshoofd in El Salvador als leider van een gemengde militaire burger junta ), met alle middelen bekampten. Deze lieden citeerden voortdurend Mgr. Romero als lichtend voorbeeld. Korte tijd voor hij werd vermoord ( maart 1980 ) was hij bij mij in de Tweekerkenstraat te Brussel. Hij zette mij toen aan Duarte te steunen zoveel ik kon. In zijn ogen leek Duarte de enige man te zijn die serieus poogde in zijn land tot gelukkige sociale en democratische hervormingen te komen. Bij ons stelden betweters hem voor als de grote opponent van Mgr. Romero en ze bestreden mij omdat ik het regime van Duarte niet publiek afkeurde. “ ( blz. 454 – 455 )

Tot zover het citaat. Graag uw aandacht voor de gebruikte terminologie in dit citaat:

De “ bevrijders “ ( staat tussen aanhalingstekens! ) in Centraal-Amerika worden ofwel bloeddorstige guerrilleros genoemd, of romantische en idealistische wereldverbeteraars en als dusdanig een gedroomde prooi voor de leninisten
De dwarsliggers in Vlaanderen krijgen 3 titels: nieuwlichters met een strategie van loense aanvallen; lieden die voortdurend Mgr. Romero citeren als lichtend voorbeeld; betweters die het niet publiek afkeuren van het regime van Napoleon Duarte bestrijden.

Twee belangrijke ideologen van die nieuwlichters en betweters in Vlaanderen – vooral in West-Vlaanderen – waren de priesters Piet Declercq en Roger Ponseele, uitgezonden door het bisdom Brugge. Zij waren werkzaam in El Salvador, weliswaar niet als raadgevers op het kabinet van Napoleon Duarte, maar als diocesane priesters in dienst van Mgr. Romero. Piet en Roger inspireerden met hun concreet engagement en hun geschriften rechtstreeks de Brugse basisgroepen en onrechtstreeks ook de nieuwlichters van het Serge Berten comité hier in Menen.

Een tweede citaat: ditmaal uit de digitale nieuwsbrief van het christelijk geïnspireerde MO tijdschrift op 19 december 2011

Met als titel: “ El Salvador vraagt om vergiffenis voor de massamoord in El Mozote. “

“ In naam van de Salvadoraanse staat heeft de minister van Buitenlandse zaken zaterdag laatst om ‘ vergiffenis ‘ gevraagd voor de massamoord die 30 jaar geleden in El Mozote door soldaten van het elite bataljon Atlatatl gepleegd werd en waar bijna duizend mensen omkwamen, de helft daarvan kinderen.

Het gaat hier om de ergste massamoord gepleegd in de twintigste eeuw in Latijns-Amerika en die nog steeds de hele wereld schokt door het niveau van gruwel die de slachtoffers meegemaakt hebben. De vrouwen werden systematisch verkracht en de kinderen werden doorboord met bajonetten en door de soldaten onthoofd. (… ) Dagen na de massamoord bleef het diplomatieke corps in Washington El Mozote negeren. Het beschuldigde de guerrilla ervan dat ze een propagandastunt uithaalden om het leger te beschuldigen van wreedheden die ze nooit begaan hadden. El Mozote moest wachten tot buitenlandse journalisten op de plaats kwamen en aan de wereld de verschrikking van wat daar gebeurd was kenbaar maakten, én tot een overlevende, Rufina Amaya, het aandurfde om de verschrikking te vertellen.

Wie zaterdag laatst een verdiend eerbetoon kreeg is de Vlaamse padre Rogelio Ponseele. Die was dicht bij El Mozote toen de gruweldaden gebeurden. Hij heeft dertig jaar lang gewerkt aan een erkenning van de feiten door de Salvadoraanse overheid en op internationaal niveau. Tijdens de dertig jarige herdenking van de massamoord in El Mozote ontving padre Rogelio een gegraveerde erkenning uit de handen van Oscar Luna, de Salvadoraanse ombudsman voor de mensenrechten. “

Tot zover het citaat. Van die massamoord in Mozote, gepleegd in december 1981, vind ik geen woord terug in de lijvige Memoires van Leo Tindemans. Nochtans was zijn goede vriend, christendemocraat en staatshoofd Napoleon Duarte toen politiek rechtstreeks verantwoordelijk voor wat het leger had aangericht in El Mozote. Maar, jammer genoeg, werd door de Duarte’s, de Reagans en de Tindemansen van die tijd de werkelijkheid in Midden-Amerika verzwegen, verdraaid of vervalst, in naam van een hoger politiek ideologisch doel: de uiteindelijke overwinning in de aanslepende Koude Oorlog! Het doel wettigt immers de middelen.

Over dit verzwijgen en vervalsen van de waarheid mogen we nu, dertig jaar na datum, met stelligheid zeggen: dit was noch min noch meer een zwaar politiek en diplomatiek verzuim met nefaste gevolgen, ook juridisch op vlak van straffeloosheid, voor heel veel mensen in El Salvador en in buurland Guatemala, waaronder ook landgenoten, Vlamingen zoals Serge Berten, Walter Voordeckers, Ward Capiau.

Wat begin de jaren tachtig van vorige eeuw in El Salvador gebeurde aan gruwel zoals in Mozote, gebeurde op hetzelfde moment, maar dan wel in veelvoud, in Guatemala.

Het grote verschil tussen de militaire aanpak in beide landen was de façade van de militaire dictaturen. In El Salvador gebruikten de militaire machthebbers Napoleon Duarte als de christendemocratische schaamlap voor hun wandaden. In Guatemala kwam de militaire dictatuur met generaal Romeo Lucas Garcia als president, open en bloot voor haar principes uit: “ la aniquilación del enemigo subversivo “ , de vernietiging van de opstandige vijand. Het regime gebruikte daarvoor een door het Amerikaans leger toen recentelijk uitgeteste militaire strategie in Vietnam: de strategie van de verschroeide aarde op het platteland, gekoppeld aan voortdurende geïndividualiseerde zuiveringsoperaties in de steden.

Parallel met de slachtpartijen in tientallen Indiaanse dorpen in het binnenland van Guatemala, werden in de steden stelselmatig mensen standrechtelijk vermoord of ontvoerd door de speciaal daartoe opgeleide ‘ escuadrones de la muerte ‘ ( doodseskaders ) onder direct bevel van de minister van binnenlandse zaken: Donaldo Alvarez Ruiz.

Negen jaar geleden, In 2003, werden door het State Department in Washington een reeks vertrouwelijke documenten en telexen vrijgegeven voor studie en onderzoek aan het Archief van Nationale Veiligheid in Arlington. Bij die documenten uit de periode 1979 – 1984, bevinden zich ook ettelijke telexen die door de ambassade van de Verenigde Staten in Guatemala hoofdstad verstuurd werden naar de bevoegde instanties in Washington, waaronder: het State Department en het hoofdkwartier van de geheime dienst CIA.

In een vertrouwelijke telex die op 4 maart 1982 verzonden werd vanuit de ambassade van de V.S. in Guatemala city staat letterlijk: “ goverment elements responsible for 145 political deaths in januari 1982 “. Enkel en alleen al in januari 1982 was de Guatemalteekse overheid rechtstreeks verantwoordelijk voor de dood van 145 burgers. Diezelfde telex maakt ook melding van een opmerkelijke en verontrustende stijging van ontvoeringen en verdwijningen in de maand januari 1982 onder directe verantwoordelijkheid van het militaire apparaat. Onder die ontvoerde en verdwenen burgers in januari 1982 waren ook Serge en zijn twee vrienden: Oscar Garcia en Lazaro Ortiz.

De uiteindelijke balans van de oorlog in Guatemala is ontzettend zwaar:

Meer dan honderdvijftigduizend doden
Vierhonderdtwintig massamoorden in Indiaanse dorpen op het platteland
Minstens vijfenveertigduizend vermisten
Tweehonderdduizend weduwen
Vierhonderdduizend wezen
Tachtigduizend vluchtelingen naar het buitenland
Eén miljoen binnenlandse vluchtelingen

( cijfers van de Waarheidscommissie van de Verenigde Naties )

Padre Rogelio Ponseele kreeg onlangs een meer dan verdiend eerbetoon voor zijn jarenlange inzet in El Salvador. Het Serge Berten Comité verdient een al even groot eerbetoon voor haar hardnekkig volgehouden ‘ betweterigheid ‘, om de terminologie te gebruiken van de man die “ gedreven werd door een overtuiging “. De comitéleden bleven volhouden, jaar na jaar, met vallen en opstaan, koppig en gedreven door een ander soort overtuiging, niet de overtuiging van de macht en de politieke ijdelheid, maar de overtuiging van het goed geweten.

En, “ wat is een goed geweten ? “ vroeg men aan Herman Van Rompuy in de weekend krant De Morgen op 24 december jongst leden. Zijn antwoord: “ dat je niet jezelf zoekt bij het oplossen van een crisis maar werkt vanuit het algemeen belang. Politici handelen vaak om in de schijnwerpers te komen en zijn niet bereid hun fouten toe te geven. Krampachtig vasthouden aan het eigen gelijk is een superieure vorm van egoïsme. Dan poker je met het algemeen belang. “

“ Dan poker je met het algemeen belang “… Dertig jaar na de ontvoering van Serge weten wij beter: politici die vooral zichzelf zoeken pokeren niet alleen met het algemeen belang, zij pokeren ook met het leven van mensen .

De herinnering aan Serge, aan Walter, aan Ward en aan zoveel andere slachtoffers van het geweld in Guatemala, houdt niet enkel ons geweten wakker en alert voor onrecht, maar ook onze hoop, met name het vertrouwen en de zekerheid dat actieve solidariteit zinvol is, ongeacht de afloop en het resultaat.

Gent, 15 januari 2012

Raf Allaert

De ongewisse terugkeer

admin — Sun, 29 Jan 2012 13:27:29 +0000

Boek van Guido De Schrijver

FRAGMENT (blz. 130-131)

Alvorens Victor zich kon installeren, ging ik met een natte vod over de zitting van de krakende rieten zetels. In dit droge seizoen joeg de luchtverplaatsing van een voorbijrijdende wagen wolken stof over het dak de patio op. Het drong de kamers binnen en sijpelde tussen de kaften van de boeken in mijn bibliotheek en tussen de tanden. De strijd tegen het stof was permanent en op voorhand verloren. Mijn bezoeker begon langzaam de woorden door zijn neus te blazen, terwijl een leguaan zijn kop over de rand van het golfplaten dak stak en in de overhangende boomtak klauterde. ‘Individuen die niet van hier zijn, zitten ’s zondags achteraan in de kerk, ze nemen uw preken op met een bandrecorder, dat kan alleen maar de geheime politie zijn.’

Ik viel uit de lucht. Politie? Wat ik verkondigde, deed ik in alle eerlijkheid en waarheidsgetrouw.

‘Misschien kunnen ze nog wat bijleren,’ probeerde ik te grappen om zijn boodschap weg te wuiven.

‘U bent naïef. U ruikt het gevaar niet.’

‘Ik kan me niet indenken dat ze me kunnen treffen. Ik geniet extra bescherming met mijn dubbele identiteit: buitenlander en katholiek priester.’

‘Geloof mij. Als u met een vinger aan hun belangen raakt, zullen grootgrondbezitters en militairen zich als wreedaardige beesten op u storten, ongeacht wie u bent.’

Victor kon me moeilijk overtuigen. Het kwaad stond nog te ver van mij af, enkel te lezen in de krant en te horen op de radio. Het was mijn wereld nog niet volledig binnengedrongen. Hij kon dat van mijn ogen aflezen. Een paar ogenblikken luisterden we allebei naar het schriele gekijf van een vrouw in de buurt. Of probeerde hij een nieuwe aanloop te nemen?

‘Als ik u een raad mag geven, onder vrienden, preek de naastenliefde zoals vroeger. Maar als het erop aankomt, spreek nooit een woord uit in het nadeel van de gewapende strijd. De guerrilla is zich volop aan het voorbereiden, clandestien, om toe te slaan. De grootgrondbezitters en militairen doen er alles aan om de bevrijdingsstrijd psychologisch in de grond te boren door er een bedrieglijk masker op te plakken, het ‘goddeloze communisme.’ Voor hen is de kerk een gedroomde bondgenoot.’

Hij pauzeerde even om mij tijd te geven zijn waarschuwingen te laten doordringen en begon opnieuw.

‘Ik ken u. U bent een open boek, u laat in uw kaarten kijken en als het erop aankomt trapt u met twee benen tegelijk in de val. Daarom nog een waarschuwing. Zeer delicaat, omdat we niet honderd percent zeker zijn. Er zit een verrader onder ons, een informant van de geheime politie. We vermoeden dat het Adolfo is.’

Ik keek hem schaapachtig aan en het duurde een tijdje vooraleer ik kon reageren. Dan wist ik het, geërgerd.

‘Adolfo? Dat kan niet.’

‘Aan u om te doen of u van niets weet voor het geval hij het niet is en tegelijk alles te vermijden wat hem nuttig kan zijn. Het moeilijkste zal zijn om uw basisleiders en medewerkers te waarschuwen zonder zijn naam te noemen,’ vervolgde Victor genadeloos en schijnbaar onverstoord.

Tijdens de vergaderingen was het nooit bij mij opgekomen dat er een judas onder ons kon zijn.

‘Als ik dat toch moet geloven, dan zou ik eerder denken in de richting van een of ander lid van onze basisgroepen. Sommigen onder hen zitten in de politieke partij van de moordenaars die jouw regering in 1954 omver gooiden.’

‘Dat zegt niets, veel boeren hebben twee of drie verschillende partijlidkaarten in de hoop dat er links en rechts toch enkele brokjes voor hen naar beneden vallen.’

Nu pas viel het mij op. De aandrang waarmee Adolfo aanwezig wilde zijn bij de bijeenkomsten. En dan die biecht, inlijving in het verzet, een gewetensvraag: ‘Mag ik, wat raad u mij aan, padre?’ Zou het kunnen dat hij het boetesacrament misbruikte om mij op de proef te stellen?

Wou hij te weten komen of ik banden had met het gewapend verzet? Of ik jongeren aanmoedigde zich aan te sluiten?

‘We zitten in dezelfde schuit. Ik vanuit de radio en u van op de preekstoel,’ hoorde ik hem voortborduren zonder dat hij enig benul had van de warrige beelden die door mijn hoofd flitsten.

‘Ga jij dan ook stoppen met je berichtgeving?’ kwam ik terug bij hem.

‘Ik ga door zolang ik kan. Tot ze de radio sluiten. De militairen zijn bezig met de radiozenders een voor een te nekken, maar uw kerk kunnen ze niet sluiten. En de mensen zijn nog altijd eerder geneigd de pastoor te geloven dan een radiojournalist. Dat is het verschil en dat weet de vijand.’

Herdenking Serge Berten 2012

admin — Tue, 17 Jan 2012 09:12:07 +0000

Serge Berten werd op 19 januari 1982

omwille van zijn inzet met en voor het volk

van Guatemala

ontvoerd in Guatemala stad

30 jaar Serge Berten

Herdenking op zaterdag 21 januari 2012 om 18.30 h.

St.Vedastuskerk (woorddienst) , Rijselstraat Menen

Optreden van het solidariteitskoor

“Vamos Pra Lutar” o.l.v. Rik Decraemer

Org. Serge Berten comité met steun van Dekenij en stad Menen

Serge blijft ons boeien. Reeds 30 jaar!

Gedurende zijn 30-jarig aardse leven, wist hij anderen te boeien. Die blijven hem op handen dragen. En wij blijven solidair met hen en hem.

Geboeid en gekluisterd zoals Serge aan het volk van Guatemala.

Info: 056/51.75.35 of germain.wermersche@skynet.be

In 1975 vertrok Serge Berten naar Guatemala.

In opdracht van Scheut.

Via de NGO Volens had hij een vrijwilligers statuut van ABOS.

Zijn opdracht aan de Costa del sur luidde: “vorming van plaatselijke leiders die met hun basisgemeenschappen zoeken naar socio-economische vooruitgang, koördinatie van bestaande gemeenschappen en vorming van nieuwe basisgemeenschappen “.

Deze opdracht heeft hij vanuit zijn sociaal-christelijke bewogenheid als mens consequent opgevat.

Volgens het VN rapport “Memoria del Silencio” – “Geheugen van de stilte” werden in deze periode (1962-1996) +- 50.000 mensen ontvoerd. (naast de meer 200.000 dodelijke slachtoffers) .

74,60 % waren Maya’s , 25,32 % Ladino’s of “halfbloeden” , 0,08 % waren anderen.

Dit laatste ogenschijnlijk kleine percentage staat toch voor +- 4.000 gevallen.

Daar is Serge één van.

Door onze inzet voor hem ondersteunen we de vraag naar rechtvaardigheid van de honderdduizenden in Guatemala.

Persbericht

admin — Tue, 17 Jan 2012 09:03:15 +0000

GUATEBELGA LANCEERT QUETZAL PRIJS

VOOR MENSENRECHTEN EN DEMOCRATIE IN

GUATEMALA

Persbericht

(17/1/2012)

Op 19 januari 1982 verdween Serge Berten, afkomstig uit het Westvlaamse Menen en lid van de Congregatie van Scheut, op klaarlichte dag in Guatemala City, hoofdstad van het gelijknamige Midden-Amerikaanse land. Volgens getuigen werd hij door gemaskerde mannen met geweld van de straat geplukt en weggevoerd in een wagen zonder kentekens. Sinds die dag is hij nooit meer teruggezien.

Elk jaar rond deze periode herdenken familieleden, vrienden en geïnteresseerden deze gebeurtenis en eren ze gezamenlijk de nagedachtenis van Serge Berten, zijn inzet voor de armen in Guatemala in de jaren tachtig van de vorige eeuw en zijn engagement voor een betere wereld.

In 2012 is de gewelddadige ontvoering van Berten 30 jaar geleden. Op zaterdag 21 januari a.s. om 18:30 vindt in de Sint-Vedastuskerk in Menen een woorddienst plaats waarin het leven en werk van Berten centraal staan, en gedurende de rest van het jaar zullen overal in Vlaanderen activiteiten rond Guatemala worden georganiseerd.

In deze herdenkingsweek wordt ook de Quetzal Prijs voor democratie en mensenrechten in Guatemala gelanceerd, een nieuw initiatief van de vzw Guatebelga.

Familieleden dringen aan op blijvend onderzoek

Jarenlang hebben familieleden en vrienden van Serge Berten gepoogd om meer informatie te verkrijgen over de omstandigheden en de motieven van zijn ontvoering en verdwijning. Telkens vingen ze bot en werden van het kastje naar de muur gestuurd, zowel in Guatemala als in België. Uiteindelijk besloten ze in januari 2001 een klacht in te dienen bij de Brusselse onderzoeksrechter met het oog op een grondig gerechtelijk onderzoek door de Belgische justitie van de ontvoering van Serge Berten, alsook de moord op pater Walter Voordeckers, die op 12 mei 1980 in Santa Lucia Cotzumalguapa op klaarlichte dag werd vermoord. Om deze gemeenschappelijke klacht inhoudelijk en financieel te ondersteunen werd in 2001 de vzw Guatebelga opgericht (www.guatebelga.be). Sinds meer dan 10 jaar is het gerechtelijk onderzoek lopende en intussen zijn tal van gegevens naar boven gekomen.

De familieleden en vrienden van Serge Berten en Walter Voordeckers hebben steeds hun vertrouwen in de Belgische justitie behouden om meer klaarheid te brengen in de omstandigheden van de verdwijning. De laatste jaren echter lijkt het onderzoek sterk te vertragen en nog weinig vooruitgang te boeken. Daarom dringen de familieleden er bij de gerechtelijke en politieke autoriteiten in België met aandrang op aan om voldoende mensen en middelen ter beschikking te blijven stellen van het lopende gerechtelijk onderzoek. Slechts op die manier kan de waarheid over beide zaken uiteindelijk, meer dan 30 jaar na de feiten, aan het licht komen en kan hun ‘recht op de waarheid’ ten volle worden vervuld.

Guatebelga richt Quetzal Prijs voor de Mensenrechten en de Democratie in Guatemala in

Een andere doelstelling van de vzw Guatebelga bestaat erin de democratie en de mensenrechten in Guatemala te bevorderen en acties te ondernemen tegen de straffeloosheid voor schendingen van de mensenrechten in het land. Op die manier poogt Guatebelga sinds meer dan 10 jaar de band te leggen tussen de individuele gevallen van Berten en Voordeckers en het lot van de talrijke Guatemalteken die in de loop der jaren om politieke of andere redenen zijn ontvoerd, gefolterd en vermoord. Tot op vandaag zijn dergelijke praktijken schering en inslag en Guatemala staat tegenwoordig op de lijst van de meest gewelddadige landen ter wereld.

Tegen deze achtergrond heeft de Raad van Bestuur van Guatebelga in 2011 besloten de Quetzal Prijs voor Mensenrechten en Democratie in Guatemala in het leven te roepen. De quetzal is een legendarisch symbool van de inheemse volkeren uit Midden-Amerika en vandaag ook de nationale vogel van Guatemala. Het algemeen doel van de Quetzal Prijs bestaat erin de mensenrechten en de democratie in Guatemala te stimuleren, in het bijzonder door steun te verlenen aan initiatieven die de strijd tegen de straffeloosheid aangaan, de cultuur van de mensenrechten verdiepen en verantwoordelijke vormen van bestuur aanmoedigen. De Quetzal Prijs zal worden toegekend aan individuele personen of organisaties of instellingen die een bijzondere bijdrage hebben geleverd tot de bevordering van de mensenrechten en de democratie in Guatemala. De prijs bestaat uit een kunstwerk dat hiervoor speciaal zal worden ontworpen door een kunstenaar. Een internationaal samengestelde jury zal de prijswinnaar selecteren en naar België uitnodigen om de prijs tijdens een officiële plechtigheid in ontvangst te komen nemen. De Quetzal Prijs zal worden toegekend op tweejaarlijkse basis en voor het eerst in 2013.

Bijkomende informatie

Voor meer inlichtingen gelieve men de website www.guatebelga.be te raadplegen of contact te nemen met de secretaris van Guatebelga, Dhr. Carlos Colson (info@guatebelga.be).

Reglement Quetzalprijs

admin — Tue, 17 Jan 2012 08:58:43 +0000

QUETZAL PRIJS VOOR MENSENRECHTEN EN

DEMOCRATIE IN GUATEMALA

REGLEMENT

(januari 2012)

Achtergrond en doelstellingen

In januari 2012 is de Quetzal Prijs voor Mensenrechten en Democratie in Guatemala in het leven geroepen door Guatebelga vzw. Deze vereniging zonder winstoogmerk volgens Belgisch recht (statuten in B.S. 15/1/2002) werd opgericht in 2001 om de democratie en de mensenrechten in Guatemala te bevorderen en acties te ondernemen tegen de straffeloosheid voor schendingen van de mensenrechten in het land. Meer informatie vindt men op: www.guatebelga.be.

Het algemeen doel van de Quetzal Prijs is de mensenrechten en de democratie in Guatemala te stimuleren. In het bijzonder wil deze prijs steun verlenen aan initiatieven die de strijd tegen de straffeloosheid aangaan, de cultuur van de mensenrechten verdiepen en verantwoordelijke vormen van bestuur aanmoedigen.

De Quetzal Prijs zal worden toegekend aan individuele personen of organisaties of instellingen die een bijzondere bijdrage hebben geleverd tot de bevordering van de mensenrechten en de democratie in Guatemala. De prijswinnaars hoeven niet in Guatemala te wonen of de Guatemalteekse nationaliteit te bezitten.

Een internationaal samengestelde jury zal de prijswinnaar selecteren en naar België uitnodigen om de prijs in ontvangst te komen nemen tijdens een officiële plechtigheid.

De Quetzal Prijs bestaat uit een kunstwerk dat hiervoor speciaal is ontworpen door een kunstenaar.

Hij zal worden toegekend op tweejaarlijkse basis.

Nominaties en criteria

Ten behoeve van de Quetzal Prijs worden ‘mensenrechten’ in de brede betekenis begrepen, hierin begrepen de klassieke rechten zoals het recht op vrije meningsuiting en vereniging, en het recht om niet te worden gefolterd, evenzeer als de sociale en economische rechten zoals het recht op voedsel, huisvesting, scholing en gezondheidszorg. Ze omvatten ook het genot van de mensenrechten door specifieke groepen, bijvoorbeeld bekeken door de lens van geslacht, leeftijd of etniciteit, of mensenrechten in specifieke situaties, zoals periodes van noodtoestand of tijdens of na gewapende conflicten.

De jury beslist autonoom of een bepaalde activiteit valt binnen de categorie van de mensenrechten en de democratie in Guatemala, zoals bedoeld door de Quetzal Prijs.

Enkel nominaties in het Engels of het Spaans zullen voor de prijs in aanmerking worden genomen.

Procedure

Nominaties voor de Quetzal Prijs moeten worden ingediend bij de secretaris van de jury, uiterlijk tegen 1 juli van het jaar voorafgaand aan de prijsuitreiking.

Per prijsronde kan elke persoon, organisatie of instelling slechts één kandidaat nomineren.

Nominaties moeten de volgende elementen bevatten:

Een curriculum vitae van de persoon of een beschrijving van de organisatie of instelling die wordt genomineerd van minstens 3 pagina’s
Een brief met gedetailleerde informatie over de redenen tot nominatie van de persoon of de organisatie of instelling, in het bijzonder gerelateerd aan de algemene en specifieke doelstellingen van de prijs
Elke bijkomende informatie die nuttig wordt geacht om de jury een beter beeld te bieden over de bijdrage van de genomineerde.

Nominaties moeten worden ingediend op elektronische wijze.

Jury

Alle nominaties zullen worden geëvalueerd en de prijswinnaars geselecteerd door een internationale jury die zal worden samengesteld door de Raad van Bestuur van Guatebelga vzw. De namen van de juryleden zullen worden meegedeeld in de loop van 2012.

Bijkomende informatie

Voor meer inlichtingen gelieve men de website www.guatebelga.be te raadplegen of contact te nemen met de secretaris van Guatebelga, Dhr. Carlos Colson (info@guatebelga.be).

Verkiezingen in Guatemala

admin — Wed, 09 Nov 2011 14:58:08 +0000

Voor een commentaar op de recente verkiezingen in Guatemala, die de rechtse ex-militair Otto Perez Molina aan de macht brachten, zie:

http://www.jornada.unam.mx/2011/11/07/index.php?section=opinion&article=002a1edi&partner=rss

http://www.lachispa.eu/artikelen/militarisering-als-oplossing-voor-het-geweld-in-guatemala/#.TrqIER9vpYs.email